دستهایم

این روزها، بیشتر دلم می خواهد طراحی کنم . دست ها، چهره ها و فیگور آدمها بعد از یک دوره کار طبیعت بیجان هایی که به محض دیدنشان و حس کردنشان برایم از هر انسانی جاندارتر بودند لذت بخشند... همین که ذغال میگیرم دستم انگار تمام انرژی از لابلای زندگی از میان سلولهای زنده اش به پوست دستم رخنه میکند. جادویش را دوست دارم وقتی من را می رباید. گاه میگذارم ببردم تا رنسانس ، تا فلورانس .

دلتان اگر این روزها برای یک نمایش روان اما قوی تنگ شده " خشکسالی و دروغ" محمد یعقوبی را ببینید.