سیاه سفید خاکستری

صندلی و درش هم حتی حرف میزنه

نوري كه از داخل اتاق به بيرون ميزنه خيلي اميدوار كننده ست. ناخودآگاه چشم رو ميكشه دنبال كسي كه از روي صندلي بلند شده رفته تو اتاق كه انگار از پنجره رو باز كرده و به راهش ادامه داده. اتاق انگار خاليه!

پدرم خوب نقاشی می‌کرد و من بعد از نبودنش همیشه دوست داشتم منم نقاشی بلد بودم. ولی متاسفانه هیچ استعدادی در نقاشی ندارم ولی همه‌ی اونهایی که نقاشی می‌کنن رو به یک چشم دیگه می‌بینم. به یه چشم مهربون و نرم. روزهات شاد دوستم.
++++++++++++++++++++++++++
اس عزیزم این که لطف شماست . ممنون . از آن پدر هنرمند در این دختر با احساس روح هنرمندانه ای زنده است که من هر بار می خوانمت می بینمش. نه فقط در کلماتت که در روح سبز گیاهانت و در مهره های درخشان گوشواره هایت.