ارغوانی

دیر گچین- حوالی ورامین

صدایت را که می شنوم دلم برای همه ی آن روزها تنگ می شود. برای تو... برای تئاترهایی که با هم دیدیم... برای لذت آن پیاده روی از گالری هما تا ونک، آن روز که اطمینانی کارهایمان را مثلا نقد می کرد و تو هنوز دچار جوشهای آن آبله مرغان بودی... دلم برای توی سه سال پیش تنگ می شود، با آن مانتوی ارغوانی در کافه بلاگ نشسته ای و در دفتر سیمی بزرگت چیز می نویسی... دلم برای همه ی آن روزها تنگ می شود وقتی خنده هایت را می شنوم و راه گلویم باز می شود وقتی بی ترس می گویم دلم برایت تنگ شده ..حتی اگر امروز تو مرتبط با گذشته ی من باشد... دست دست کردم تا بهت زنگ زدم ... از لرزش صدایم می ترسیدم و از بغضی که از عصر امانم نمی دهد... دلم برای آن یکی شور می زند ... دو بار می پرسم خوبی؟ و جوابی نمی گیرم... نمی دانم الان وسط کدام کویر شاملو می خواند که پیغامم را نمی گیرد... خوبم دختر و می دانم که هر دو در برابر شاید اندوه دیگری سکوت کردیم و حرفی نداشتیم اما خوب باش دختر... نه .. نمی گویم سهمت نبود یا قسمتت ... اما بگذار آنچه چهار پنج ماه آینده برایت می آورد را با انگشتان باریکت بگیری. آن وقت شاید هر دویمان بفهمیم چرا قسمتمان نبود... دلم نمیخواهد قطع کنم ، بیش از حد از در و دیوار حرف می زنم ... به همه سلام برسون. خدا حافظ و این آغاز پریشانی امشبم ....